GDP ေပတံေစာင္းေနသည္။

‘သတိ’ GDP ေပတံေစာင္းေနသည္။

GDP ကို ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ (သို ့) ေဒသတစ္ခု၏ ဖြံ ့ျဖိဳးတိုးတက္မႈအားတိုင္းတာသည့္ေပတံ တစ္ခုအေနျဖင့္ သံုးခဲ့ႀကသည္မွာရာစုႏွစ္တစ္ခုနီးပါးရိွခဲ့ႀကေလသည္။  ထို ့ေႀကာင့္ ကမာၻတစ္၀ွမ္းတြင္ အစိုးရတိုင္းနီးပါးသည္ ၎ တို ့ႏိုင္ငံ၏ GDP အားႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း တိုးသထက္တိုးပြားေစရန္ ေဆာင္ရြက္လွ်က္ရိွႀကသည္။ သို ့ရာတြင္ (၂၀)ရာစု ေႏွာင္းပိုင္းမွစ၍ စီးပြားေရး ၊ လူမႈေရး ႏွင့္ ဒႆန ပညာရွင္အခ်ိဳ ့၊ ႏိုင္ငံေရးသမားအခ်ိဳ႕  ႏွင့္ ျပည္သူလူထုတစ္ခ်ိဳ႕တို ့သည္ ဤကဲ့သို ့GDP ကိန္းဂဏန္း တစ္ရပ္တည္းကို အာရံုျပဳ ႀကိဳးပမ္းႀကသည့္ အစိုးရမူ၀ါဒမ်ားကို ေ၀ဖန္ ကန္ ့ကြက္ လာႀကျပီး ၎ေ၀ဖန္သံမ်ားသည္လည္း (၂၁) ရာစုအစပိုင္း ျဖစ္သည့္ ယခုအခ်ိန္တြင္ ပို၍ပို၍ က်ယ္ေလာင္လာႀက သည္။

ထိုေ၀ဖန္သံမ်ားတြင္ အက်ယ္ေလာင္ဆံုးေသာေ၀ဖန္မႈတစ္ခုမွာ စီးပြားေရးဖြံ ့ျဖိဳးတိုးတက္မႈသည္ ျပည္သူ တို ့၏ စိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရြင္မႈအားအလိုအေလွ်ာက္မတိုးတက္ေစဟူေသာေထာက္ျပေ၀ဖန္မႈျဖစ္သည္။ ဥပမာ အေနျဖင့္္ ဆရာႀကီးလူထုစိန္၀င္း ေရးသားခဲ့သည့္ ‘ဖြံ ့ျဖိဳးတိုး တက္မႈ ကိုအျပံဳးႏွင့္တိုင္းပါ’ ဟူေသာ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ႀကည့္ႏိုင္သည္။  (http://www.luduseinwin.com/?p=92) ၎ေဆာင္းပါးတြင္ ဆရာႀကီးက “ႏိုင္ငံတစ္ ႏိုင္ငံရဲ႕  အဆင့္အတန္းကို အဲဒီႏိုင္ငံမွာ ျပံဳးႏိုင္တဲ့လူ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရိွသလဲ ဆိုတာႏွင့္ တိုင္းပါ” ဟုကဗ်ာ ဆန္ဆန္ ေရးသား အႀကံျပဳခဲ့သည္။ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ တိုးတက္မႈထက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ တိုးတက္မႈက ပိုအေရးႀကီး သည္ ဆို သည့္ အခ်က္မွာ စာဖတ္သူမ်ားအေန ႏွင့္ ႀကားဖူးနား၀ရိွျပီး ျဖစ္မည္ဟု ယံုႀကည္ပါသည္။စားေရးသူအ ေနျဖင့္ လည္း ဤအခ်က္မွာအေရးႀကီးသည့္ အခ်က္ျဖစ္သည္ဟု ယူဆျပီး အနည္းႏွင့္အမ်ား လက္ခံယံုႀကည္ ပါသည္။ ဤအခ်က္ႏွင့္ပတ္သက္၍ လည္း အလ်ဥ္းသင့္သလိုေရးသားပါအံုးမည္။

သို ့ရာတြင္ ယခုေဆာင္းပါေရးသားရျခင္းမွာ စီးပြားေရးတိုးတက္မႈ သက္သက္ကိုသာ တိုင္းမည္ ဆိုလွ်င္လည္း GDP ေပတံသည္ ေျဖာင့္မတ္သည့္ေပတံမဟုတ္ဘဲ အေရးႀကီးသည့္ အားနည္းခ်က္မ်ား ရိွေနသည္ကို သတိေပး ေထာက္ျပလို၍ ျဖစ္ပါသည္။ Gross Domestic Product (သို ့) GDP ဟုေခၚေသာ ျပည္တြင္းအသားတင္ထုတ္ကုန္ တန္ဖိုး သည္ ေငြေႀကးျဖင့္တိုင္းတာႏိုင္သည့္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ သို ့မဟုတ္ ေဒသတစ္ခုတြင္းတြင္ ရိွေသာကုန္စည္ႏွင့္၀န္ေဆာင္မႈမ်ား၏ စုစုေပါင္းတန္ဖိုးျဖစ္သည္။ ဤေနရာတြင္ “ ေငြေႀကးျဖင့္တိုင္းတာႏိုင္ျခင္း” ဆိုသည္မွာ ေငြေရးေႀကးေရး လက္ေျပာင္းလက္လြဲမႈကို  ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္သည္။ ေငြေရးေႀကးေရး  လက္ေျပာင္းလက္လြဲမႈကို အဓိက တိုင္းတာျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ အားနည္းခ်က္ႀကီး ႏွစ္ရပ္ ေပၚေပါက္လာပါသည္။  ထိုအားနည္းခ်က္မ်ားမွာ ဆိုးက်ိဳးမ်ားအတြက္သံုးစြဲရေသာ ေငြေႀကးသံုးစြဲမႈကို GDP တြင္ အေပါင္းလကၡဏာအေနျဖင့္ ပါ၀င္ေနျခင္းႏွင့္ ေငြေႀကးျဖင့္၀ယ္ယူစရာမလိုေသာ ေကာင္းက်ိဳးတို ့ကို GDP တြင္ ထည့္သြင္းစဥ္းစားမႈ မျပဳျခင္း ျဖစ္သည္။

          ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕  တြင္ေလထုညစ္ညမ္းမႈ ထူေျပာလာသည္ ဆိုပါစို္ ့။ ၎ျမိဳ ့တြင္းရိွ ကေလးငယ္ႏွင့္ သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားတြင္ ရင္က်ပ္ေရာဂါ၊ အဆုတ္ကင္ဆာစသည့္အဆုတ္ ႏွင့္ အသက္႐ူလမ္းေႀကာင္းဆိုင္ရာ ေရာဂါမ်ား ထူေျပာ လာေပမည္။  ဤကဲ့သို ့ေရာဂါထူေျပာလာရေသာအက်ိဳးအားေႀကာင့္ ၎ျမိဳ ့၏ က်န္းမာေရး အသံုးစရိတ္ မ်ားျပား လာမည္။  ထိုအသံုးစရိတ္မ်ားေႀကာင့္ ၎ျမိဳ ့၏ GDP တက္လာမည္။  စာဖတ္သူအေနႏွင့္ ေရာဂါထူေျပာလာမႈအား ဖြံ ့ျဖိဳးတိုးတက္မႈဟု ယူဆမည္မဟုတ္။  သို ့ေသာ္ GDP ကိန္းဂဏန္းျမင့္မားလာမႈအား ဖြံ ့ျဖိဳးတိုးတက္မႈဟု တထစ္ခ် ယူဆမည္ဆိုပါက အထက္ပါ ဥပမာတြင္ ေရာဂါဘယထူေျပာမႈသည္ ဖြံ ့ျဖိဳးတိုးတက္မႈဟု ထင္မွတ္မွားစရာ ျဖစ္လာမည္။ ေရာဂါဘယထူေျပာမႈအျပင္ မူးယစ္ေဆး၀ါး သံုးစြဲသူ မ်ားျပားလာမႈ၊ အရက္စြဲသူမ်ားျပားလာမႈႏွင္ ့ယာဥ္တိုက္မႈႏႈန္း မ်ားျပားလာမႈမ်ားသည္လည္း လူမႈအသိုင္းအ၀န္းအတြက္ ဆိုးက်ိဳးဟု ေယဘူယ်အားျဖင့္ သတ္မွတ္ထားေသာ္လည္း ေရတိုတြင္ GDP ကိုျမင့္တက္လာေစေသာအေႀကာင္းအရင္းမ်ား ျဖစ္သည္။ ဥပမာ ယာဥ္တိုက္မႈမ်ားျပား လာလွ်င္ ေဆးဖိုး၀ါးခ၊ သျဂိဳလ္စရိတ္ႏွင့္ ကားျပဳျပင္စရိတ္မ်ားအတြက္ ေငြေႀကးသံုးရျပီး ၎ေဒသ၏ GDP ကို တိုးတက္ ေစပါသည္။ အထက္ပါ အေႀကာင္းအရာမ်ားသည္ ဆိုးက်ိဳးမ်ားကို အေပါင္း လကၡဏာ အေနျဖင့္ တိုင္းတာသည့္ GDP ၏အားနည္းခ်က္တစ္ရပ္ကိုေထာက္ျပေနျခင္းျဖစ္သည္။

          GDP ၏ ဒုတိယ အားနည္းခ်က္မွာ ေငြေႀကးျဖင့္၀ယ္ယူစရာမလိုေသာ္လည္း ေဘာဂေဗဒ သေဘာအရ (economic value) တန္ဖိုးရိွသည့္ ေကာင္းက်ိဳးအခ်ိဳ႕ကို ထည့္သြင္းတြက္ခ်က္မႈ မရိွျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ေလေကာင္းေလသန္ ့၊ မိုးေရ၊ လုပ္အားေပးမွ ရေသာလုပ္အားမ်ား၊ ေဂဟစနစ္မွေပးေသာ ၀န္ေဆာင္မႈမ်ားသည္ ေငြေႀကးျဖင့္၀ယ္ယူစရာမလိုေသာ္လည္း ေငြေႀကးႏွင့္ တို္င္းတာႏိုင္သည့္ တန္ဖိုးရိွသည္။

          ဤေနရာတြင္ ecosystem Services ဟုေခၚေသာ ေဂဟစနစ္မွ ေပးေသာ၀န္ေဆာင္မႈမ်ား (သို ့) ဗမာလိုရိုး ရိုးရွင္းရွင္းေျပာရလွ်င္ သဘာ၀မွေပးေသာအက်ိဳးအျမတ္မ်ားသည္ ေယဘူယ်အားျဖင့္ GDP တြက္ခ်က္မႈတြင္ မပါ၀င္ပါ။  ေတာအုပ္တစ္ခုရိွ၍ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ရိွ ရြာႏွင့္ျမိဳ ့မ်ားတြင္ ရရိွေသာ ေအးျမမႈကို ေဘာဂေဗဒ႐ႈေထာင္ ့တစ္ခု တည္းမွႀကည့္လွ်င္ပင္ တန္ဖိုးရိွသည္။  အကယ္၍ ထိုေအးျမမႈ မရိွလွ်င္ ၀ယ္ယူ သံုးစြဲရေသာ ေလေအးေပးစက္မ်ား၏ တန္ဖိုး၊ ပန္ကာမ်ား၏တန္ဖိုး ႏွင့္ ၎တို ့အတြက္ သံုးစြဲေသာ လွ်ပ္စစ္မီတာခမ်ား စသည္တို ့ကိုတြက္ခ်က္လွ်င္ ထိုသစ္ေတာမွ ေပးေသာ ေအးျမမႈ၏ ေငြေႀကးတန္ဖိုးကို အႀကမ္းဖ်င္း သိႏိုင္သည္။  ၎အျပင္ ထို္ေတာအုပ္ေလးမွေပးေသာ အျခား အက်ိဳးအျမတ္မ်ားကိုလည္း ေငြေႀကးျဖင့္ ခန္ ့မွန္း တြက္ခ်က္ႏိုင္သည္။  အေအးလြန္မႈကို ကာကြယ္ေပးျခင္း၏ တန္ဖိုးကို အေႏြးထည္မ်ား၏ တန္ဖိုး ႏွင့္  ေရေႏြးတည္ရာတြင္ အသံုးျပဳေသာ လွ်ပ္စစ္မီတာခမ်ားကို တြက္ခ်က္၍လည္းေကာင္း၊ မိုးရာသီတြင္ ေရလွ်ံ၍ ပ်က္စီးဆံုး႐ံူးမႈမ်ား၏ တန္ဖိုးကို ၎ေရေဘးျဖစ္လွ်င္ ကုန္က်မည့္ စရိတ္မ်ားကို တြက္ခ်က္ျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ေႏြရာသီတြင္ စီးဆင္းေပးေသာ ျမစ္ေရ၊ ေခ်ာင္းေရတို ့၏ တန္ဖိုးကို ၎ေရခန္းလွ်င္ ေရရိွရန္ တည္ေဆာက္ရမည့္ ဆည္မ်ား၊ ကန္မ်ား သို ့မဟုတ္ အျခားေဒသမွ ၀ယ္ယူရမည့္ ေရမ်ား၏ တန္ဖိုးကို တြက္ခ်က္ျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊ အင္းဆက္မ်ားႏွင့္ ငွက္ငယ္မ်ား ေကာက္ပဲသီးႏံွခင္းမ်ားအား က်ေရာက္ျခင္းမွ ကာကြယ္ေပးျခင္း၏ တန္ဖိုးကို ၎အျဖစ္အပ်က္မ်ား ျဖစ္လွ်င္ ကုန္က်သည့္ စရိတ္မ်ားကို တြက္ခ်က္ျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ သဲမုန္တိုင္းႏွင့္ ေလေပြမ်ား၏ အႏၱရာယ္ကို ေလွ်ာ့ပါးေစျခင္း၏ တန္ဖိုးကို ၎ေဘးအႏၱရာယ္မ်ား ျဖစ္လွ်င္ ပ်က္စီးဆံုးရူံးမႈမ်ား၏ တန္ဖိုးကို တြက္ခ်က္ျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း ခန္ ့မွန္း တြက္ခ်က္ႏိုင္သည္။

          ဤကဲ့သို ့ထင္သာျမင္သာသည့္ (tangible) အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ား အားလံုးကိုုပင္ တိုင္းတာမည္ ဆုိပါက အေတာ္အသင့္ ထူထပ္သည့္ ေတာအုပ္တစ္ခုတည္း၏ ႏွစ္စဥ္တန္ဖိုးသည္ပင္လွ်င္ ကုေဋ ေထာင္ႏွင့္ ေသာင္းႏွင့္ခ်ီ၍ ရိွႏိုင္သည္။ သို ့ရာတြင္ ၎တန္ဖိုးမ်ားသည္ GDPတြင္ ထည့္သြင္းတြက္ခ်က္ထားျခင္း မရိွ။  အကယ္၍ စာေရးသူသည္ သစ္ထုတ္လုပ္ေရးကုမၸဏီတစ္ခု ေထာင္ျပီး ၎သစ္ေတာအား ငါးႏွစ္အတြင္း အေျပာင္ရွင္း၍ ခုတ္လိုက္မည္ဆိုပါက ထိုသစ္မ်ား ကိုေရာင္းခ်၍ ရေသာအက်ိဳးအျမတ္မ်ားသည္ GDP ကိန္းဂဏန္းတြင္ အေပါင္းလကၡဏာအေနျဖင့္ ပါ၀င္မည္ျဖစ္ျပီး ေတာအုပ္မွေပးေသာ ပိုက္ဆံၿဖင့္ ၀ယ္ယူစရာမလိုသည့္ အက်ိဳးအျမတ္မ်ား ဆံုး႐ႈံးမႈသည္ GDP တြင္ အႏႈတ္လကၡဏာ အေနျဖင့္ မပါ၀င္ေခ်။ ထိုေၾကာင့္ အထက္ပါ ဥပမာတြင္ GDP ကိန္းဂဏန္း တစ္ခုတည္း ႀကည့္မည္ဆိုပါက ၎ကဲ့သို ့စည္းကမ္းမရိွ ထုတ္လုပ္ေသာ သစ္ထုတ္လုပ္ေရးသည္ ႏို္င္ငံံဖြံ ့ျဖိဳးတိုးတက္ေစေသာ လမ္းေႀကာင္း ျဖစ္ေနသကဲ့သို ့ ထင္မွတ္မွားစရာ ျဖစ္ႏိုင္သည္။

          GDP ၏ တတိယ အားနည္းခ်က္ႀကီးမွာ (equity) ဟုေခၚေသာ သာတူညီမွ်ရိွမႈကို ထည့္သြင္း မတြက္ခ်က္ ျခင္း ျဖစ္သည္။  ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံတြင္ စီးပြားေရးမူ၀ါဒတစ္ခု ခ်မွတ္သည့္အခါတြင္ သာသူ(winners) ႏွင့္ နာသူ(loosers) အနည္းႏွင့္အမ်ား ရိွမည္မွာ အျငင္းပြားဖြယ္ရာ မရိွပါ။ နာသူရိွရံုမွ် သက္သက္ျဖင့္ ဤမူ၀ါဒကို ကန္ ့ကြက္စရာ မရိွပါ။  သို ့ရာတြင္ သာသူတစ္ေယာက္သာရိွ၍ နာသူအေယာက္တစ္ေထာင္ရိွ မည္ဆိုလွ်င္ ၎မူ၀ါဒကို အေသအခ်ာ ျပန္လည္သံုးသပ္ ရမည္။ ပို၍ ဆိုးသည္မွာ အကယ္၍ နာသူအေယာက္တစ္ေထာင္မွာ ယခင္ကတည္းက ဆင္းရဲသူမ်ား ျဖစ္၍ ၎မူူူ၀ါဒ ေႀကာင့္ကုန္းေကာက္စရာ မရိွေအာင္ နာသြားမည္ ျဖစ္ျပီး သာသူမွာ နဂိုကတည္းက အလြန္အမင္း ခ်မ္းသာသူ ဆိုပါလွ်င္ ထိုမူ၀ါဒအား အေကာင္အထည္ မေဖၚသင့္ဟု ေကာက္ခ်က္ခ် ႏိုင္သည္။

သို ့ရာတြင္ GDP ႐ႈေထာင့္တစ္ခုတည္းမွႀကည့္လွ်င္ နာသူမ်ား ဆံုးရႈံးသည္မွာ (၁၅)သိန္းစီ (သန္း၁၅၀၀ စုစုေပါင္း) ျဖစ္ျပီး သာသူျမတ္ေသာေငြမွာ (သန္း၂၀၀၀) ျဖစ္သည္ ဆိုပါက ဤမူ၀ါဒ ၏အက်ိဳးေႀကာင့္ႏိုင္ငံ၏ GDPမွာ သန္း၅၀၀ တက္သြားမည္ ျဖစ္သည္။ ထို ့ေႀကာင့္ ၎ဥပမာတြင္ GDP တက္ေသာ္လည္းတိုင္းျပည္၏ လူအမ်ားစု ဆင္းရဲသြားႏိုင္ပါသည္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆိုလွ်င္ GDP သည္ အလြန္အင္အားႀကီးေသာ(Powerful) စံညြန္းတစ္ခုျဖစ္ေသာ္လည္း အခ်ိဳ ့ေကာင္းက်ိဳးမ်ားထည့္မတြက္မိျခင္း ၊ အခ်ိဳ ့ဆိုးကိ်ဳးမ်ားကို ေကာင္းကိ်ဳးဟု အမွတ္မွား တြက္မိျခင္း ႏွင့္ သာတူညီမွ်ရိွမႈကို ထည့္မတြက္ျခင္း စသည့္အားနည္းခ်က္ႀကီး သံုးရပ္ေႀကာင့္ ႏိုင္ငံ၏စီးပြားေရးဖြံ ့ျဖိဳးတိုးတက္ မႈအား တိုင္းတာသည့္ ေပတံ(Yardstick) အျဖစ္ သံုးသည့္အခါတြင္ အထူးသတိျပဳရမည္ ျဖစ္သည္။  ဤေနရာတြင္ GDP တြက္ခ်က္မႈဟု ဆိုရာတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ GDP တြက္ခ်က္မႈသက္သက္ကို ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ပဲ ႏိုင္ငံတကာတြင္ ယခုလက္ရိွ အခ်ိန္တြင္ ပံုမွန္တြက္ခ်က္ေနသည့္နည္းမ်ားကို ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ ဤေဆာင္းပါးသည္ စီးပြားေရး ဖြံ ့ျဖိဳးတိုးတက္မႈကို ဆန္ ့က်င္သည္ ့ေဆာင္းပါး မဟုတ္ပါ။  ၎အျပင္ GDP အား ကန္ ့ကြက္သည့္ ေဆာင္းပါးလည္း မဟုတ္ပါ။ GDP အား စီးပြားေရး တိုးတက္မႈ၏ စံခ်ိန္စံညြန္းအျဖစ္ အလြန္အမင္း အားကိုးအားထားျပဳျခင္းကို သတိေပးျခင္း သက္သက္သာ ျဖစ္ေႀကာင္း တင္ျပအပ္ ပါသည္။

         

May 20^th 2011

ရန္မင္းေအာင္

Social Science ဆိုတာ.........

Social Sciences
လို႔ကၽြန္မတို႔ေျပာေနၾကတဲ့ လူမႈေရးသိပၸံဆိုတဲ့ဘာသာတြဲနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး လူေျပာမ်ားလာ ၾကေပမယ့္ ဒီဘာသာတြဲႀကီးရဲ႕ေအာက္မွာ ဘယ္ဘာသာရပ္ေတြပါတယ္ဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာသိထားတဲ့ နားလည္ထားတဲ့ လူငယ္ေတြ ဒီေန႔ေခတ္ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံမွာ အင္မတန္နည္းေနပါေသးတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ခုလို ႏိုင္ငံအတြင္းမွာ အေျပာင္းအလဲေတြရွိလာတဲ့အခါ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးနဲ႔ လူမႈေရးစတဲ့နယ္ပယ္အသီးသီးမွာပါ၀င္လွဳပ္ရွားဖို႔စိတ္၀င္စားလာတဲ့လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာSocialSciencesဆိုတာကို

 ေလ့လာဖို႔ ႀကိဳးစားလာၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ဘယ္ဧရိယာကိုစိတ္၀င္စားလို႔ ဘယ္လိုေလ့လာရမယ္ ဆိုတာကို ကၽြန္မအင္တာဗ်ဴးေတြလုပ္ၾကည့္သေလာက္ ေရေရရာရာသိတဲ့လူငယ္ေတြ အင္မတန္နည္းေနပါ ေသးတယ္။ အခု ႏိုင္ငံေရးေလာကမွာ ပါ၀င္လွဳပ္ရွားေနတဲ့ လူငယ္အေတာ္မ်ားမ်ား၊ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ ပါ၀င္လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ လူငယ္အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း နားလည္မႈ၊ သိမႈ အင္မတန္အားနည္းေနပါေသးတယ္။ ၀ါသနာပါလို႔ စိတ္အားထက္သန္လို႔လုပ္ေနၾကတဲ့သူေတြ ပိုမ်ားပါတယ္။ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြလည္း ထိုနည္း လည္းေကာင္းပါပဲ။ ေနာက္ဆံုး စီးပြားေရးဘြဲ႔ရ လူငယ္အခ်ိဳ႕ေတာင္ ခုထိ စီးပြားေရးပညာရွင္ (Economist) ဆိုတာနဲ႔ စီးပြားေရးသမား (Businessman) ဆိုတာကို မကြဲၾကပါဘူး။ ေရာေရာေထြးေထြးပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့အေျခအေနေတြကို သံုးသပ္ၾက၊ ေ၀ဖန္ၾက၊ ျငင္းခုန္ၾကတာေတြလုပ္တဲ့အခါမွာ Intellectually ေတြးေခၚသံုးသပ္ ေဆြးေႏြးႏိုင္ၾကတာအားနည္းၿပီး ခံစားမႈပိုင္းကိုဦးစားေပးတဲ့ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးမႈေတြဆီကိုသာ ပိုမိုဦးတည္သြားၾကပါေတာ့တယ္။ဒါေတြဟာ သူတို႔ကိုခ်ည္း အျပစ္တင္လို႔မရပါဘူး။ ရာစုႏွစ္တစ္၀က္ေက်ာ္ေလာက္ ပ်က္စီးခဲ့တဲ့ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ ပညာေရးစနစ္၊က်င့္သံုးခဲ့တဲ့ႏိုင္ငံေရးစနစ္ေတြဟာ Social Sciences ရဲ႕တန္ဖိုးကို ေမွးမွိန္ေစခဲ့တာကို ျငင္းလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက Social Sciences ဘာသာရပ္အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ကိုက အသိပညာကိုပဲေပးတာပါ။ အတတ္ပညာကို ဦးစားေပးတာမဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္ မိဘေတြ၊ ေက်ာင္းသားေတြအေနနဲ႔ကလည္း ေက်ာင္းၿပီးရင္ အလုပ္အကိုင္အလြယ္တကူရေစဖို႔၊ သက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈ ပညာတစ္ခုခုတတ္ေျမာက္ထားဖို႔ဆိုတာေတြက သူတို႔အတြက္ပိုလို႔ အေရးႀကီးလာၾကပါတယ္။ ဒီလိုအေျခအေန အရပ္ရပ္၊ အမ်ိဳးမ်ိဳးေအာက္မွာ Social Sciences ဘာသာရပ္ေတြဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ (၁၀)တန္းေအာင္ရမွတ္ အနည္းဆံုး ေက်ာင္းသားေတြသာ သင္ယူတဲ့ဘာသာရပ္ေတြျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါအျပင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ မိဘအမ်ားစုနဲ႔ အေျခခံပညာအဆင့္ ဆရာ၊ဆရာမ အမ်ားစုကိုယ္တိုင္က ကေလးေတြကို ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး Socialized လုပ္လိုက္တာက ဆရာ၀န္၊ အင္ဂ်ီနီယာမွ မျဖစ္ရင္ ကၽြန္မတို႔ေတြ လူ႔အသိုင္း အ၀ိုင္းထဲမွာ လူေတာမတိုးႏိုင္ေတာ့မယ့္ အေျခအေနမ်ိဳးရသြားလိမ့္မယ္ဆိုတာမ်ိဳးေတြပါ။

ဒီေတာ့ရလဒ္ကဘာျဖစ္လာသလဲဆိုေတာ့ - Social Sciences ဘာသာတြဲအမ်ားစုဟာ ဥပမာ- Sociology၊ Economics၊ Law၊ History၊ International Relations စတာေတြဟာ စာေတြအမ်ားႀကီးဖတ္ရသလို၊ အမ်ားႀကီးေလ့လာရသလို၊ က်ယ္ျပန္႔စြာေတြးေတာရတဲ့ ခက္ခဲနက္နဲတဲ့ Theories ေတြရွိတာေၾကာင့္ ေတာ္ရံု တန္ရံုစာဖတ္ႏိုင္အား၊ English စာအေျခခံနဲ႔ လြယ္လြယ္ကူကူနားလည္ႏိုင္ဖို႔ခက္ခဲပါတယ္။ ဒီလိုအေျခအေနမွာ ခုနလို (၁၀)တန္းမွာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့ျခင္းမရွိတဲ့၊ စာဖတ္အားနည္းတဲ့ English စာအားနည္းတဲ့၊ ေတာ္ရံုတန္ရံုေတာင္ ေတြးေခၚခ်င္စိတ္မရွိတဲ့ ကေလးေတြ ဒီဧရိယာေတြထဲကို ေရာက္လာ ၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီကေလးအမ်ားစုဟာ ႏိုင္ငံတကာအဆင့္နဲ႔ယွဥ္ႏိုင္တဲ့ အရင့္အရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ Social Sciences ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ ပညာရွင္ဆရာႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ သမိုင္းပညာရွင္၊ ႏိုင္ငံေရးပညာရွင္၊ စီးပြားေရး ပညာရွင္၊ တရားသူႀကီး၊ လူမႈေဗဒပညာရွင္ စသူေတြရဲ႕ လက္ဆင့္ကမ္းအေမြကို ပခံုးေျပာင္းယူႏိုင္စြမ္းအား မရွိေတာ့တာပါပဲ။
ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မွဳကို စဥ္ဆက္မျပတ္တည္ေဆာက္ႏိုင္ေရးဆိုတဲ့ အခန္းက႑ေတြမွာ ထိထိ ေရာက္ေရာက္၊ စြမ္းေဆာင္ရည္ရွိရွိ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ဖို႔ရာနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာကိုရင္ေဘာင္တန္းလိုက္ႏိုင္ဖို႔ရန္အတြက္ မွာ ဒီလုပ္ငန္းစဥ္ေတြမွာပါ၀င္ေနၾကတဲ့ Stakeholders ေတြသာမက ရိုးရိုး ေအးခ်မ္းစြာေနထိုင္လိုၾကတဲ့ သာမန္ျပည္သူျပည္သားေတြမွာပါ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ဒီထက္ပိုၿပီးေျပာရရင္ အခုေခတ္စားေနတဲ့ ဒီမိုကေရစီအေရးေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး က်ိဳးေၾကာင္းဆင္ျခင္ႏိုင္တဲ့၊ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ေတြးေခၚႏိုင္တဲ့ အသိတရား၊ ဗဟုသုတနဲ႔ အေတြးအေခၚေတြ အမ်ားႀကီးလိုအပ္ပါတယ္။ ဒါမွသာ ႏိုင္ငံေတာ္တည္ေဆာက္မႈမွာ အခန္းက႑အသီးသီးကေန ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္ေနၾကတဲ့သူဟာ ေကာင္းမြန္ထိေရာက္တဲ့ မူ၀ါဒေတြကို ခ်မွတ္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္မွာျဖစ္သလို၊ ျပည္သူျပည္သားေတြအေနနဲ႔ကလည္း ႏိုင္ငံေတာ္ကက်င့္သံုးေနတဲ့စနစ္၊ နည္းဥပေဒေတြသာမက ႏိုင္ငံတြင္း၊ ေဒသတြင္းနဲ႔ ကမၠာအရပ္ရပ္မွာရွိေနတဲ့အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို ႏွိဳင္းယွဥ္ ခ်ိန္ထိုးၿပီး ေကာင္းသည္မေကာင္းသည္၊ ဟုတ္သည္မဟုတ္သည္ကို ခ်င့္ခ်ိန္သံုးသပ္ၿပီး တံု႔ျပန္ျခင္း၊ လက္ခံျခင္း ဆိုတာေတြကို ျပဳႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ Social Sciences ဘာသာရပ္ေတြဟာ ဒီလိုလုပ္ေဆာင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ သင္ေပးတာ ျဖစ္ပါတယ္။တကယ္ေတာ့ ဒီစာအတြင္းမွာ ကၽြန္မအဓိကေျပာခ်င္တာက Social Sciences ထဲမွာပါ၀င္တဲ့ဘာသာရပ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ပါ။
Social Sciences လို႔ေျပာရင္ အဲဒီအထဲမွာ ေယဘူယ်အားျဖင့္ Core Subjects (အဓိက ပင္မဘာသာရပ္မ်ား)၊ Interdisciplinary Subjects (ပညာရပ္နယ္ပယ္တစ္ခုသာမက အျခားနယ္ပယ္မ်ားႏွင့္ပါသက္ဆိုင္ေသာဘာ သာရပ္မ်ား)နဲ႔ Supporting Subjects (အေထာက္အကူျပဳေပးေသာဘာသာရပ္မ်ား) ဆိုၿပီး (၃)မ်ိဳးခြဲႏိုင္ပါ တယ္။Core Subjects ထဲမွာ Politics (ႏိုင္ငံေရး)၊ Economics (ေဘာဂေဗဒ)၊ Sociology (လူမႈေဗဒ) နဲ႔ Anthropology (မႏုႆေဗဒ) စသည္ျဖင့္ ပါ၀င္ပါတယ္။Interdisciplinary Subjects ထဲမွာေတာ့ International Relations (ႏိုင္ငံတကာဆက္ဆံေရး)၊ Human Geography and Environment (လူသားပထ၀ီ၀င္ႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္)၊ Business Management (စီးပြားစီမံ) ၊ Gender and Sexuality
(က်ား/မႏွင့္ ဖို/မလကၡဏာဆိုင္ရာပညာ)၊ Media Studies (လူထုဆက္သြယ္ေရး (၀ါ) ျပန္ၾကားဆက္သြယ္ေရးးပညာ)၊ Policy Studies (မူ၀ါဒေရးရာပညာ၊ Health (က်န္းမာေရး)၊ Education (ပညာေရး)၊ Development Studies (ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးပညာ) နဲ႔ Area Studies စတာေတြပါ၀င္ပါတယ္။Supporting Subjects ထဲမွာေတာ့ Law (ဥပေဒပညာ)၊ History (သမိုင္းပညာ)၊ Philosophy (ဒႆနိကေဗဒ) နဲ႔ Psychology (စိတ္ပညာ) စတာေတြပါ၀င္ပါတယ္။ဒီလိုခြဲျခားထားတယ္ဆိုေပမယ့္ Social Sciences ဘာသာရပ္ေတြဟာ ခပ္လြယ္လြယ္ေျပာရရင္ လူေတြအေၾကာင္း၊ လူေတြလုပ္မွ်ကိုေလ့လာတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘာသာရပ္ေတြဟာ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုဆက္ႏြယ္ေနပါ တယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ Core Subjects ကိုယူထာလို႔ Interdisciplinary Subjects ေတြကို ေလ့လာ စရာမလိုဘူး၊ Supporting Subjects ေတြကိုလည္း လ်စ္လ်ဴရႈလို႔ရတယ္မဟုတ္ပါဘူး။ Core Subjects ထဲက ကိုယ္အထူးျပဳတဲ့ ဘာသာရပ္နဲ႔ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ Interdisciplinary Subjects ထဲကျဖစ္ေစ၊ Supporting Subjects ထဲကျဖစ္ေစ ဘာသာရပ္ေတြပါရင္ အဲဒီဘာသာေတြကိုလည္း တြဲၿပီးေလ့လာရပါတယ္။ ထိုနည္းတူစြာ Interdisciplinary Subjects ထဲက ဘာသာရပ္တစ္ခုခုကိုျဖစ္ေစ Supporting Subjects ထဲကတစ္ခုခုကို ျဖစ္ေစေလ့လာရင္လည္း သူနဲ႔ဆက္စပ္ေနတဲ့ အျခားေသာဘာသာရပ္ေတြကို ေလ့လာရတာပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္ လည္းဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးဆိုတဲ့ နယ္ပယ္ေတြမွာ နယ္နိမိန္မ်ဥ္းေတြ တိတိက်က် သတ္မွတ္လို႔မရပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရးဟာ စီးပြားေရးေပၚမွာ မွီတည္ေနသလို လူမႈေရးဆိုတဲ့အရာကိုလည္း လ်စ္လ်ဴရႈထားလို႔မရပါဘူး။ထိုနည္းတူစြာလူမႈေရးအေၾကာင္းကိုေလ့လာရင္ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးေတြကို ဖယ္ထားလို႔ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ စီးပြားေရးဆိုတာကိုေလ့လာရင္လည္း ႏိုင္ငံေရးစနစ္၊ အေျခအေနနဲ႔ လူမႈေရးအေျခအအေနေတြကိုထည့္သြင္းစဥ္းစားဖို႔အထူးလိုအပ္ပါတယ္။အဲဒါေၾကာင့္ ဘာသာရပ္ေတြကို ေလ့လာဖို႔ဆံုးျဖတ္တဲ့အခါမွာေတာ့ ကိုယ္စိတ္ပါ၀င္စားတဲ့ ဧရိယာနဲ႕ ကိုယ္ဘာကိုအဓိကေလ့လာခ်င္တာလဲ ဆိုတဲ့ေမးခြန္းကို ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အရင္ျပန္ေမးဖို႔ပဲလိုပါတယ္။ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ပါ၀င္စားမႈနဲ႔ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ထိ ကိုယ္ေလ့လာမယ့္ဧရိယာေပၚမွာ တစိုက္မတ္မတ္သြားႏိုင္မလဲ ဆိုတာကို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ရင္ ဘယ္ပညာရပ္မွာမဆို၊ ဘယ္ေနရာမွာမဆို ထိပ္ဆံုးကိုေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံမွာ မိဘေတြအေတာ္မ်ားမ်ားက ကိုယ့္သားသမီးရဲ႕ အဓိက၀ါသနာက ဘာလဲဆိုတာနဲ႔ သူတို႔ ဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ သူတို႔ဘယ္ေနရာမွာ ပိုၿပီးအရည္အခ်င္းရွိသလဲ ေတာ္သလဲဆိုတာကို အရင္ဆံုး သံုးသပ္ၿပီး သူတို႔အရည္အခ်င္းကို ပိုမိုအေရာင္လက္ေအာင္ ေတာက္ပေအာင္ ဘယ္လိုပံ့ပိုးေပးရမလဲဆိုတာကို စဥ္းစားၾကတာထက္ သူတို႔ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ပံုစံထဲကို ကေလးေတြကို ပံုစံ၀င္ေအာင္ရိုက္ထည့္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတဲ့ အတြက္ ကေလးေတြအေနနဲ႔လည္း ကိုယ့္မွာဘာအရည္အခ်င္းရွိလို႔ရွိမွန္းဘယ္ေနရာမွာေတာ္မွန္းသံုးသပ္ႏိုင္စြမ္းေတြေပ်ာက္ကြယ္ကုန္ၾကပါတယ္။အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မေရွ့ကေျပာခဲ့တဲ့ စကားကိုပဲျပန္ေကာက္ခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ပါ၀င္စားမႈနဲ႔ ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္ထိ ကိုယ္ေလ့လာမယ့္ဧရိယာေပၚမွာတစိုက္မတ္မတ္သြားႏိုင္မလဲဆိုတာကို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ရင္ ဘယ္ပညာရပ္မွာမဆို၊ ဘယ္ေနရာမွာမဆို ထိပ္ဆံုးကိုေရာက္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။
By Win Thazin Tun

Heroes

Back From the Brink

Retired japanese policeman on mission to prevent suicides By LAM LYE CHING

After serving more than four decades as a police officer, Shige Yukio was looking forward to life after retirement. In September 2003, he    was just six months away from stepping down from his job in Fukui, a prefecture on the west coast of Japan. Then, while on patrol on a clear evening in a local forest, he met a couple who changed his life.

Shige knew something was amiss with the pair as they sat hunched on a bench. Their wrists were wrapped in bloody handkerchiefs. “Hello,” Shige said as he approached. “What are you doing here?”

“We are waiting for sunset to go jump at the cliff,” they replied bluntly. The couple, who had amassed crippling debts when their Tokyo business failed, planned to throw themselves from the nearby Toujinbou cliff, where people from all over Japan came to commit suicide.

Shige talked to them for nearly an hour and finally persuaded them not to jump. “I told them that if they consulted the authorities, they could get help,” he recalls.
Five days later, Shige received a letter from the couple, saying that they had been turned away by government offices and had no choice but to end their lives. He later learned that the couple hanged themselves.
Seven years later, the memory still fills Shige with sadness. It also stirs a different, sharper emotion: anger. When he took the couple’s letter to the local social security department, they said there was nothing they could have done.
Shige, who calls this attitude a “socially organised crime”, decided to take action. When he retired in March 2004, he opened a teahouse about 100 metres from the cliff as a place where people contemplating suicide could come for solace and counselling. Until last year, when he started getting funding from the government, Shige paid expenses of more than ¥3 million ($40,000) in five years out of his pension and borrowings.
Initially, Shige walked the cliffs a few times each day by himself. Even as volunteers came, drawn by ads and word of mouth, Shige’s patrol duties increased and he also took more time to counsel people in need.
Today, the group has 85 members, including 20 active patrollers. They wander the cliffs every day from 10.30 am, looking for likely “candidates”, such as people who are not looking at the view. “I just say a simple hello to them and this can lead to a conversation,” Shige says.
He then brings them to the teahouse, where he offers Japanese rice cakes known as mochi. “Japanese mochi are served during the new year and funerals,” Shige explains. “Mochi brings back memories of people’s hometown, families and childhood, giving peace of mind.” Depending on the situation, he provides these people with counselling, helps them get social welfare support or directs them to temporary housing. In some cases, he helps them find a job.
Shige recalls one man who had lost his job in the construction industry when he injured his back. After his wife became abusive, he asked for a divorce, but she refused. When she bought life insurance in his name and told him to “go and die”, he travelled to Toujinbou. Shige spotted him standing on the cliffs holding a cup of Japanese wine. “What are you doing here?” Shige asked. “You may accidentally fall.” Although the man initially refused to reply, Shige persisted and they talked until after sunset. Eventually, the man agreed to come to the teahouse for more counselling. Later Shige accompanied him to negotiate with his wife for a divorce and “he is now happily back in society”.
The group’s activities include organising gatherings for suicide survivors, lobbying government officials to do more to prevent suicide, giving talks and searching for people who have gone missing. Shige has also written four books. The latest, published in May, is Let’s Prevent Suicide, Toujinbou’s Shige Declares.
Shige’s overriding goal is to provide support to people who have lost all hope. He seems to be on the right track – so far his group prevented more than 240 suicides in the area. “These people were waiting for someone to tell them that they do not have to die,” he declares. “Nobody wants to die.”

                                                                                                          Ref; Reader Digest